Costa Rica 2009

Originally published at: http://walle.oniria.be:17600/index.php/2009/09/15/costa-rica-2009/

Costa Rica, ergens tussen Noord en Zuid-Amerika. Daar waar het prachtig vertoeven is, waar Pirates of the Caribbeans zou gedraaid zijn? Witte stranden, ongerepte natuur, fauna en flora zoals het bedoelt is? Waar wachten we nog op? Weg zijn we… Jammer dat de nabespreking niet zo vlotjes ging, dus excuseer me als de beschrijving niet zo denderend is als de reis zelf. Ik schrijf dit namelijk zo’n jaar of 3 na de feiten…

01/09 San José

Verblijf: Britannia Hotel

Vandaag is de dag, het vertrek naar Costa Rica. We landen in San José in het midden van de nacht. Op de luchthaven staat er ons mooi een chauffeur op te wachten die ons naar het Britannia Hotel brengt. Is wel even wennen, middag in de nacht, vreemd land, zomaar in de wagen met iemand die je niet kent… Maar kom, beetje vertrouwen in de mensheid…

 

02/09 Tortuguero

Verblijf: Mawamba Lodge

Heel vroeg 's morgens (zelfs niet kunnen genieten van San José) staat de bus op ons op te wachten. Zo vroeg, op onze vakantie? Poewee… Maar kom, even op de tanden bijten. Blijkbaar waren wij niet de eerste die opgepikt werden, de bus zat al bijna vol. Na een busritje met een mooi uitleg van de busgids kwamen we aan een ‘riviertje’ uit. Hier werd iedereen in boten geplaatst en weg waren we…
Dit was gewoon zaligggggg… Lekker varen tussen niks dan oerwoud. Vogels die ons volgden langs het water, rare dieren die ons raar bekeken vanuit de bomen. Temperatuur waarvoor je in ons Belgenlandje de verwaming helemaal moet openstellen… Kortom, als dit nog maar het begin van onze reis was, wat gaat het einde dan niet geven?
Na enkele uurtjes te varen doorheen het regenwoud, komen we aan bij de Mawamba Lodge. Hotels om U tegen te zeggen. Iedereen krijgt zijn eigen houten challet aan de waterkant, met daar hangmatjes om bij te komen. Ik ben nu zelf geen boekenlezer, maar daar heb ik toch wel enige tijd gehangen. Met mijn neus in de boeken, met het aangezicht in de frisse wind die over het water komt, het gehoor van de natuur, een hagedis van wel 40cm groot die eventjes onder mijn hangmat doorsuisd…
Na een wandeling over het domein komen we zelfs aan een challetje met aan zijn voordeur zijn eigen boa. Doodnormaal, toch?
In de kamers vind je overal gekko’s terug. Wel leuk dat je daarvoor bij ons moet betalen. Hier is het als het ware ‘ongedierte’… Maar als toeristen bekijken wij dit niet zo, dit is een ware gratis natuurattractie…
Tijdens een duikje in het zwembad zwemmen we naast hagedissen die op de kant ons zitten te begapen…

 

03/09 Tortuguero

Verblijf: Mawamba Lodge

Overdag gaan we onder begeleiding het oerwoud in. Gelukkig maar. Niet dat we schrik hebben van de dingen, misschien een beetje, maar zonder gids mankeer je zoveel zaken. De gids toont ons elke paar meter iets anders. Dan een speciale plant, dan een luiaard in de bomen, of kaaimannen in het water, giftige kikkers op 20cm van onze voeten… Kortom, als leek mankeer je dit allemaal. Dus een gids is zeker een must als je de zaken wilt gezien hebben. Insecten de grootte van een blikje cola. Als je dacht dat een spin al akelig is, dan moet je hier niet zijn.
's Avonds hebben we ons ingeschreven om een strandwandeling te maken, op ‘jacht’ naar schilpadden. Enkele park rangers lopen op het strand rond te speuren naar deze dieren. En zij waarschuwen onze gids als ze ergens een schildpad spotten. Dan is het in vliegende spurt over het donkere strand naar de plaats waar de schildpad zijn eieren aan het leggen is. Zalig gewoon, en gewoonweg cool om te zien dat die schildpadden zich niks aantrekken van al die mensen rondom hem…

 

04/09 Sarapiqui

Verblijf: La Quitnat Country Inn

 

05/09 Vara Blanca

Verblijf: Rara Avis

Rara Avis, wat kan ik daarover zeggen? Maar 1 ding: DE HEMEL OP AARDE… De reis begon hier nogal, uhhh, raar. We kwamen aan met onze sjeep in een dorpje waar niks te beleven viel. Letterlijk niks. Het hotel ‘Rara Avis’ was een hutje van 4 op 4 groot. Dus dit kon niet. Ik moest me misreden hebben, of mislezen. Maar nee hoor, een vriendelijke dame vertelde me onze sjeep langs de kant te stellen. En ze vroeg ons of we een koffie wilden. Ondertussen mochten we een paar rubberen laarzen kiezen. Huh? Plots kwam er nog een man die onze bagage in grote vuilniszakken stopte. HuhHuh? Hmmm, rare toestanden hier. Opeens kwam er nog een koppel uit California aan. Dus we waren alvast niet alleen. Na een uurtje kwam er een tractor opgereden met een soort huifkar. En dat was blijkbaar voor ons? We werden verzocht plaats te nemen in de huifkar? Bleef toch maar rare bedoening. Verderop in het dorp stopte te tractor om zandzakjes in een beekje te vullen. Het werd alsmaar raarder en raarder…
En toen begon het, de steile beklimming met de tractor. Rotsen van 1 meter hoog werden moeiteloos overwonnen door de grote banden van de tractor. Onze rug vond het iets minder aangenaam had ik de indruk. Maar kom, zo’n ervaring maak je nu ook niet dagelijks mee. En plots, halverwege de rit (na zo’n 3 uurtjes van links naar rechts geklutst) kwam het gevaarte tot stilstand. Gebroken oliepan…
Dus er zat niks anders op dan te voet verder te trekken. Onze bagage mochten we achterlaten, dit kwam wel in orde? Dus weg waren we, enkele toeristen, te voet door de jungle naar, ja, naar waar? We hadden een jonge knaap bij ons die verrassend veel te vertellen had onderweg. Verschillende planten, diersoorten, verhalen… Opgelet, links een slang, daar, zie je die vogel, en daar een mierenkolonie? Wederom het idee, wat mis je niet allemaal zonder een goeie gids?
Na een halve dag ploeteren, zweten en vloeken kwamen we aan op onze bestemming. Rara Avis. Mijn eerste indruk? Een soort skioord hoog in de bergen. Onze eerste interesse ging uit naar de cafetaria, drank, vocht, en veel… Maar helaas, geen drank te verkrijgen. Want alles zat op de tractor? Ja, toch wel, bier in overvloed. Go figure…
Tijdens onze op-positieven-komend moment kwamen er opeens enkele mensen uit de jungle met elk zo’n 2 a 3 stukken van onze bagage op de rug. En wij zagen zo af zonder al dit? Amaai, zijn wij mietjes of wat zijn we? We vonden zelfs de moed niet om excusen te zoeken voor dit. Die mannen verdienden gewoon al ons respect!
Nu even de hut onderzoeken, huh, niks? Niks van conformt behalve iets dat op een douche moest trekken? Als verlichting enkel maar een soort mijnlampje? Nergens electriciteit te bespeuren. De uitbaters wisten ons te vertellen dat er enkel tussen 21 en 22u electriciteit was aan de cafetaria. Toen werd er een dieselgroep in gang geduwd. Wat moesten we hiervan denken?
Op 5 minuten wandelafstand van onze hut een stukje paradijs, een waterval van zo’n 20m met daaronder een meertje. Enkel en alleen voor ons? Is er iets zaliger dan dit? Zonnen op de rotsblokken, zwemmen onder een waterval, duiken van…
's Avonds met het koppel uit California in de bar/cafetaria gezeten tot de late uurtje. Hun uurtjes waren iets later dan de onze, en dat was eraan te merken de dag erop…

 

06/09 Vara Blanca

Verblijf: Rara Avis

Die nacht sliep ik als een blok. Zalig, niks, maar dan ook niks van lawaai. Behalve misschien mijn eigen gesnurk? Maar gelukkig heb ik daar geen last van.
Vandaag stond er een begeleidde wandeling doorheen de jungle op het schema. Met onze gids, die eerder die week zijn voet brak, met het springen van de watervallen. Maar hij plooide niet, verbeet gewoon de pijn. Want hij moest toch wachten op de volgende tractor rit. En anders moesten ze een helikopter laten invliegen, maar dat weigerde hij. Deze wandeling leidde ons terug door de jungle, prachtige fauna en flore. Watervallen in overvloed, kikkers onder de dorre bladeren, slangen her en daar, apengebrul in de verte, ara’s in de bomen… Waarom kan het niet overal zo zijn?
Ik kreeg hier zelf slaag van mijn vriendin omdat ik haar hand wegtrok. Ze wou net steun zoeken op een tak waar een kolonie kogelmieren voorbij trok. Als die beestjes je bijten weet je het wel voor enkele uurtjes. Het bewijs was geleverd dat ik oplette wat de gids vertelde. Achteraf kreeg ik toch een bedankje van haar.
En natuurlijk gingen we tijdens deze dag nog es langs aan de watervallen…
Zo zie je maar wat een mens echt nodig heeft: geen beschaving, geen drukte, geen electriciteit, geen stress… Gewoon enkel en alleen de natuur…

 

07/09 Arenal

Verblijf: Arenal Springs

Rara Avis zit erop, de rit met de tractor naar beneden kon terug beginnen. Costa Ricaanse massages zoals ze het hier noemen. Ik kan je maar 1 ding zeggen, de Thaisse massages zijn aangenamer…

 

08/09 Arenal

Verblijf: Arenal Springs

 

09/09 Rincon de la Vieja

Verblijf: Canon de la Vieja Lodge

 

10/09 Rincon de la Vieja

Verblijf: Canon de la Vieja Lodge

 

11/09 Monteverde

Verblijf: Trapp Family Lodge

 

12/09 Monteverde

Verblijf: Trapp Family Lodge

 

13/09 San José

Verblijf: Britannia Hotel

 

14/09 Brussels